Krzysztof Bosak: poparcie, elektorat i wpływ na układ sił w 2026 roku

W najnowszym sondażu Instytutu Badań Pollster, przeprowadzonym 1–2 września 2026 roku na zlecenie „Super Expressu”, Konfederację poparło 13,5 proc. ankietowanych. To trzeci wynik — za Koalicją Obywatelską, która zdobyła 33,3 proc., i Prawem i Sprawiedliwością z poparciem 22,2 proc. Do Sejmu weszłyby również Lewica (8,2 proc.), Konfederacja Korony Polskiej (8 proc.) oraz Rozwój Plus (5,1 proc.). PSL, Polska 2050 i Unia Centrum znalazłyby się pod progiem. Te wyniki wskazują na parlament złożony z sześciu ugrupowań, w którym żadna partia nie mogłaby rządzić samodzielnie.

Szacunki oparte na sondażu dają KO 170 mandatów, a Lewicy 42. Razem ugrupowania te miałyby 212 miejsc — o 19 mniej, niż potrzeba do większości w 460-osobowym Sejmie. Przy okazji, poznaj zagrożenia dyktatury większości. Z kolei PiS zdobyłoby 113 mandatów, Konfederacja 69, a Rozwój Plus 26, czyli łącznie 208. Do tego układu mogłoby dołączyć 40 posłów Konfederacji Korony Polskiej, jednak współpracę z ugrupowaniem Grzegorza Brauna publicznie wykluczali zarówno Jarosław Kaczyński, jak i Mateusz Morawiecki.

Jeden ruch może przesądzić, kto utworzy rząd

Dlatego poparcie dla Konfederacji może okazać się kluczowe. W tej prognozie KO i Konfederacja zdobyłyby łącznie 239 mandatów — o osiem więcej niż wymagane 231. Sławomir Mentzen nie wykluczał rozmów z różnymi partnerami i podkreślał, że liczą się postulaty jego ugrupowania. Taka koalicja nie jest przesądzona, ale partia z 69 posłami mogłaby zdecydować, który obóz zdobędzie większość i rozpocznie tworzenie rządu.

Ta arytmetyka oznacza nie tylko walkę o mandaty, lecz także szansę na zmianę politycznego układu. Jeśli żaden z dwóch głównych bloków nie zdobędzie 231 głosów, Konfederacja może stać się języczkiem u wagi i negocjować poparcie dla konkretnych rozwiązań. Jej rosnąca siła mogłaby osłabić logikę sprowadzającą każdą sprawę do wyboru między KO a PiS. To na razie prognoza sondażowa, a nie gotowa mapa przyszłego Sejmu, jednak liczby wskazują, że trzeci gracz może mieć decydujący głos.

Elektorat Bosaka i Mentzena jako języczek u wagi w negocjacjach koalicyjnych

Patrząc na możliwe układy po wyborach, widzę, że o sile partii decyduje nie tylko liczba zdobytych głosów, lecz także umiejętność wskazania partnerów do rozmów. W sondażu Pollstera z początku września Koalicja Obywatelska uzyskała 33,3 proc. poparcia, PiS — 22,2 proc., a Konfederacja Sławomira Mentzena i Krzysztofa Bosaka — 13,5 proc. Wyniki pozostałych ugrupowań dodatkowo komplikują sejmową układankę: Lewica ma 8,2 proc., Konfederacja Korony Polskiej — 8 proc., a Rozwój Plus — 5,1 proc. Żaden z głównych bloków nie zbliża się zatem do samodzielnej większości.

Przy takim rozkładzie mandatów KO i Lewica mogłyby zdobyć łącznie 212 miejsc, a PiS, Konfederacja i Rozwój Plus — 208. Do większości potrzeba 231 głosów, więc oba bloki musiałyby szukać dodatkowego wsparcia. Właśnie dlatego elektorat Bosaka i Mentzena ma znaczenie: jego siła może wzmocnić pozycję negocjacyjną całej Konfederacji. W jednym z rozważanych wariantów ugrupowanie, łącząc siły z KO, dysponowałoby 239 mandatami. To pokazuje, jak kilkanaście procent poparcia może zmienić wynik politycznej rozgrywki.

Najważniejsze możliwe układy i ich konsekwencje przedstawiają się następująco:

• KO i Lewica mogłyby zdobyć łącznie 212 mandatów.
• PiS, Konfederacja i Rozwój Plus mogłyby dysponować 208 mandatami.
• Konfederacja, łącząc siły z KO, mogłaby uzyskać 239 mandatów.
• Do samodzielnej większości w Sejmie potrzeba 231 głosów.

Niewielki dystans, wielka stawka: kto zdobędzie władzę?

Taki sojusz nie powstanie jednak bez tarć. Mentzen mówił, że nie wyklucza współpracy z KO, jeśli partnerzy zgodzą się realizować postulaty jego ugrupowania. To otwiera pole do rozmów o podatkach, roli państwa i innych elementach programu. Konfederacja mogłaby też rozważyć porozumienie z PiS i Rozwojem Plus, lecz temu układowi brakuje głosów do wymaganej większości. Z kolei ugrupowanie Grzegorza Brauna, mimo sondażowych 8 proc. i potencjalnych 40 mandatów, pozostaje politycznie izolowane: PiS i Rozwój Plus deklarują weto.

Dlatego wyborcy Bosaka i Mentzena to nie tylko źródło mandatów, lecz także grupa, której preferencje mogą nadać negocjacjom konkretny kierunek. Konfederacja może poprzeć jedną stronę, zażądać ustępstw od drugiej albo odmówić wejścia do rządu. Każda z tych decyzji wpłynie na układ sił. Przy tak niewielkim dystansie między możliwymi blokami stanowisko Konfederacji może więc rozstrzygnąć, kto obejmie władzę i na jakich warunkach.

Rola Konfederacji w przełamaniu politycznej polaryzacji między KO a PiS

Widzę w Konfederacji szansę na osłabienie układu, w którym polska polityka od lat koncentruje się na starciu KO z PiS. Spór tych obozów ma długą historię: po wyborach parlamentarnych z września 2005 roku i przegranej Donalda Tuska w wyborach prezydenckich nie powstała oczekiwana koalicja PO–PiS, a późniejsze konflikty utrwaliły podział. Różnice programowe są naturalne, jednak niepokoi mnie moment, w którym politycy przestają traktować przeciwnika jak rywala i próbują wykluczyć go z życia publicznego.

Sejmowa arytmetyka również pokazuje znaczenie Konfederacji. W sondażu Pollsteru z początku września 2026 roku KO uzyskała 33,3 proc. poparcia, PiS — 22,2 proc., a Konfederacja — 13,5 proc. Do Sejmu weszłyby także Lewica, Konfederacja Korony Polskiej i Rozwój Plus. Według wyliczeń przytoczonych w artykule KO z Lewicą zdobyłaby 212 mandatów, a PiS, Konfederacja i Rozwój Plus — 208; do większości potrzeba 231 głosów. Natomiast koalicja KO z Konfederacją miałaby 239 mandatów. Te liczby sugerują, że Konfederacja może stać się „kingmakerem” — ugrupowaniem, którego poparcie przesądzi o kształcie rządu.

Więcej rozmów, mniej politycznej wojny

Nie sądzę jednak, by sama obecność trzeciego gracza automatycznie zakończyła polaryzację. Konfederacja musiałaby umiejętnie wykorzystać swoją pozycję: negocjować konkretne postulaty, oceniać każdy projekt osobno i nie traktować głosowań jak deklaracji wierności jednemu z dwóch obozów. W sierpniu 2026 roku Sławomir Mentzen mówił, że niczego nie wyklucza i porozumie się z tymi, którzy zrealizują postulaty jego ugrupowania. Taka postawa może otworzyć przestrzeń do rozmów, choć ewentualny sojusz zależałby od jego warunków i politycznych kosztów.

Najcenniejszą rolę Konfederacji widzę zatem nie tylko w wyborze koalicjanta, lecz także w przywracaniu zwykłej konkurencji programów. Jeśli jej głosy okażą się potrzebne do uchwalania ustaw, KO i PiS mogą częściej szukać kompromisu, zamiast sprowadzać każdą sprawę do pytania, po czyjej stronie stoi rozmówca. Nie oznacza to zniknięcia różnic ani zgody za wszelką cenę. Chciałabym, by przeciwnik znów uchodził za legalnego uczestnika demokracji, a kompromis służył rządzeniu, zamiast uchodzić za zdradę własnych wyborców.

Możliwa koalicja z Konfederacją zmieni układ sił po wyborach

Możliwa koalicja z Konfederacją może po wyborach wywrócić polityczną układankę do góry nogami. W przywoływanym sondażu Pollsteru Koalicja Obywatelska uzyskuje 33,3 proc. poparcia, PiS — 22,2 proc., a Konfederacja — 13,5 proc. Do Sejmu weszłyby także Lewica z wynikiem 8,2 proc., Konfederacja Korony Polskiej z 8 proc. oraz Rozwój Plus z 5,1 proc. Żaden z głównych bloków nie zdobyłby samodzielnej większości, dlatego o tym, kto obejmie władzę, mogłyby zdecydować rozmowy koalicyjne.

Według sondażowej arytmetyki KO i Lewica zdobyłyby razem 212 mandatów, a PiS, Konfederacja i Rozwój Plus — 208. Do większości potrzeba 231 głosów. Uwagę przyciąga więc inny wariant: KO i Konfederacja mogłyby dysponować 239 mandatami, czyli większością większą o zaledwie osiem głosów. Nie zakładam, że taki układ na pewno powstanie. Sławomir Mentzen nie zamknął jednak przed nim całkowicie drzwi. W sierpniu, zapytany o współpracę z KO, mówił, że porozumie się z tymi, którzy zrealizują postulaty jego ugrupowania.

Wspólny rząd może przełamać polityczny podział na dwa obozy

Wśród kwestii, które mogłyby stać się przedmiotem negocjacji koalicyjnych, są:

• podział stanowisk w rządzie i administracji,
• uzgodnienie wspólnych zobowiązań programowych,
• różnice dotyczące podatków, roli państwa i polityki społecznej,
• sposób przekładania postulatów Konfederacji na decyzje rządu.

Dlatego widzę w Konfederacji potencjalnego języczka u wagi: nie musi wygrać wyborów, by zyskać duży wpływ na ich polityczne następstwa. Podczas rozmów koalicjanci zapewne ustalaliby nie tylko podział stanowisk, lecz także konkretne zobowiązania programowe. Dla KO oznaczałoby to konieczność porozumienia z partnerem o odmiennych poglądach, a dla Konfederacji — szansę, by przełożyć poparcie wyborców na realny wpływ na rządzenie. Taki scenariusz wymagałby jednak trudnych negocjacji i mógłby wywołać napięcia po obu stronach.

Co więcej, możliwa koalicja mogłaby osłabić wieloletni podział na dwa rywalizujące obozy, w którym niemal każda sprawa staje się testem lojalności. Różnice nie zniknęłyby: nadal dzieliłyby partnerów choćby kwestie podatków, roli państwa i polityki społecznej. Mimo to widzę szansę na bardziej rzeczowe negocjacje, jeśli skupiliby się na uzgodnionych rozwiązaniach, a nie tylko na podziale funkcji. Ostatecznie wyborcy, wyniki głosowania i późniejsze rozmowy pokażą, czy Konfederacja rzeczywiście zmieni układ sił.

Źródła:

1. https://www.salon24.pl/u/seafarer/1521042,konfederacja-kingmaker-po-najblizszych-wyborach